Το Περίπτερο που δεν Κοιμάται Ποτέ

Όταν το περίπτερο του γείτονα αποφάσισε να μην κοιμάται ποτέ

Υπάρχουν περίπτερα που ανοίγουν το πρωί, πουλούν τα τσιγάρα, τις εφημερίδες, τα παγωτά τους και κάποια στιγμή κλείνουν.

Και υπάρχει και το περίπτερο αυτής της ιστορίας.

Αυτό δούλευε 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Και επειδή ένα περίπτερο που δεν κοιμάται ποτέ χρειάζεται και πελάτες, στον ανοικτό χώρο του είχαν τοποθετηθεί τραπέζια και καρέκλες.

Το αποτέλεσμα;

Οι πελάτες κάθονταν.

Μιλούσαν.

Φώναζαν.

Και, σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ορισμένοι συνέχιζαν την παρέα τους μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα ξενοδοχείο.

Και οι πελάτες του ξενοδοχείου είχαν αυτή την κάπως παράξενη απαίτηση να μπορούν να κοιμηθούν.

Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου στον Ποταμό Γερμασόγειας άρχισαν λοιπόν να έχουν ένα μικρό πρόβλημα με τη νυχτερινή ζωή του γείτονα.

Γιατί όταν έκλειναν οι δισκοθήκες και οι μπυραρίες της περιοχής, κάποιοι από τους θαμώνες κατέληγαν στο περίπτερο.

Και το περίπτερο ήταν ακόμη ανοιχτό.

Με τραπεζάκια.

Με καρέκλες.

Με κόσμο.

Και με φωνές.

Οι φωνές, μάλιστα, έφταναν μέχρι τις μπροστινές σουίτες του ξενοδοχείου.

Και κάπου εδώ η ιστορία αρχίζει να αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Διότι δεν μιλάμε πλέον απλώς για έναν γείτονα που ενοχλεί έναν άλλο γείτονα.

Μιλάμε για ένα ξενοδοχείο που προσπαθεί να προσφέρει στους πελάτες του κάτι που θεωρούμε μάλλον βασικό στις διακοπές:

λίγη ησυχία.

Υπήρχε όμως και ένα δεύτερο πρόβλημα.

Ο υπόγειος χώρος του κτιρίου που στέγαζε το περίπτερο είχε κλείσει με κάγκελα.

Και έτσι οι θαμώνες, όταν αναζητούσαν χώρους υγιεινής, φαίνεται ότι κατευθύνονταν προς τους υπαίθριους χώρους του ξενοδοχείου.

Οπότε, για να συνοψίσουμε την κατάσταση:

το περίπτερο ήταν ανοιχτό όλο το 24ωρο, οι πελάτες κάθονταν μέχρι το πρωί, οι φωνές έφταναν στις σουίτες και κάποιοι θαμώνες έβρισκαν ενδιαφέρον και στους χώρους του ξενοδοχείου.

Το ξενοδοχείο αποφάσισε ότι ίσως ήταν ώρα να μιλήσει με κάποιον που μπορούσε να επιβάλει λίγη τάξη.

Και αυτός ο κάποιος ήταν το Δικαστήριο.

Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου προσέφυγαν εναντίον των ιδιοκτητών του περιπτέρου και ζήτησαν αποζημιώσεις αλλά και διάταγμα για να σταματήσει η οχληρία.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο άκουσε τη μαρτυρία και συμφώνησε:

Ναι, υπήρχε οχληρία.

Όχι όμως επειδή το περίπτερο λειτουργούσε όλη μέρα.

Η ενόχληση εντοπίστηκε κυρίως στις πρώτες πρωινές ώρες, όταν ο θόρυβος από τους θαμώνες επηρέαζε την απόλαυση του ξενοδοχείου και των επισκεπτών του.

Και εδώ συνέβη κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Από τους πέντε εναγόμενους, μόνο ένας κρίθηκε υπεύθυνος.

Η απλή συνιδιοκτησία του περιπτέρου δεν ήταν αρκετή.

Χρειαζόταν μαρτυρία που να συνδέει τον συγκεκριμένο άνθρωπο με την πρόκληση της οχληρίας.

Το Δικαστήριο λοιπόν εξέδωσε εναντίον του διάταγμα για άρση της οχληρίας.

Και μαζί ήρθε και ο λογαριασμός:

ΛΚ1.204, παρακαλώ.

Το ποσό αφορούσε έξοδα που είχαν κάνει οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου για κάγκελα στο σύνορο των δύο ακινήτων και σχάρες στον υπαίθριο χώρο του ξενοδοχείου, ως συνεπαγόμενη απώλεια από την οχληρία.

Θα μπορούσε η ιστορία να τελειώσει εδώ.

Αλλά τότε ήρθε η έφεση.

Και ο εφεσείων είχε μια ενδιαφέρουσα ιδέα.

Αφού το ξενοδοχείο παραπονιέται για το περίπτερο, γιατί να μην εξετάσουμε πρώτα αν το ίδιο το ξενοδοχείο λειτουργούσε νόμιμα;

Υποστήριξε ότι το ξενοδοχείο λειτουργούσε χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης ή/και χωρίς άδεια λειτουργίας.

Με άλλα λόγια:

«Μπορεί το περίπτερό μου να ενοχλεί. Αλλά μήπως υπάρχει και κάτι που πρέπει να συζητήσουμε για το ξενοδοχείο;»

Το επιχείρημα ακούγεται ενδιαφέρον.

Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα.

Το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είχε τεθεί στην υπεράσπιση με τρόπο που να αποτελεί μέρος της υπόθεσης.

Και το Ανώτατο Δικαστήριο δεν ήταν διατεθειμένο να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού στη μέση του αγώνα.

Το ζήτημα της υποτιθέμενης παρανομίας του ξενοδοχείου δεν μπορούσε να εξεταστεί αυτεπάγγελτα χωρίς το απαιτούμενο δικονομικό υπόβαθρο.

Ούτε μπορούσε η ευθύνη να μεταφερθεί στους άλλους συνιδιοκτήτες απλώς και μόνο επειδή ήταν συνιδιοκτήτες.

Αν δεν αποδείχθηκε ότι διέπραξαν το αστικό αδίκημα, δεν μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνοι γι' αυτό.

Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση.

Με έξοδα.

Και έτσι, μια ιστορία που ξεκίνησε με ένα περίπτερο, μερικά τραπεζάκια, πελάτες που ξενυχτούσαν και ένα ξενοδοχείο που ζητούσε λίγη ησυχία, κατέληξε να μας διδάσκει κάτι πολύ σοβαρό για το πώς λειτουργεί η δικαιοσύνη.

Γιατί έχει ενδιαφέρον η απόφαση;

Γιατί το Δικαστήριο δεν είπε απλώς:

«Το περίπτερο έκανε θόρυβο, άρα πληρώστε.»

Εξέτασε ποιος πραγματικά συνδεόταν με την οχληρία και ποια μαρτυρία υπήρχε εναντίον του.

Και όταν στην έφεση εμφανίστηκε το επιχείρημα ότι το ξενοδοχείο ίσως λειτουργούσε παράνομα, το Δικαστήριο υπενθύμισε κάτι θεμελιώδες:

Η δίκη έχει κανόνες.

Δεν μπορεί ένας διάδικος να κρατά ένα επιχείρημα στην άκρη και να το εμφανίζει αργότερα σαν τελευταίο χαρτί.

Η δικαστική διαδικασία δεν είναι ένα παιχνίδι όπου, όταν βλέπεις ότι χάνεις, λες:

«Μισό λεπτό, έχω κι άλλο ένα επιχείρημα!»

Χρειάζεται το ζήτημα να έχει τεθεί με τον σωστό τρόπο και να υπάρχει το απαραίτητο δικονομικό υπόβαθρο για να εξεταστεί.

Και αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της συγκεκριμένης απόφασης.

Πίσω από την ιστορία του περιπτέρου και του ξενοδοχείου υπάρχει μια δικαστική προσέγγιση που δίνει βάρος στη δικαιοσύνη της διαδικασίας, στην απόδειξη της προσωπικής ευθύνης και στην ανάγκη το Δικαστήριο να αποφασίζει πάνω στα ζητήματα που πραγματικά έχουν τεθεί ενώπιόν του.